Ürün kataloğu
Dıyafram açıklığına bağlı olarak bır teleskopla görebıleceğınız şeyler

Dıyafram açıklığına bağlı olarak bır teleskopla görebıleceğınız şeyler

60—70 mm refraktörler, 70—80 mm reflektörler:

  • açısal ayrımı 2” üzerinde olan çift yıldız sistemleri, örn. Albireo, Mizar, vb.;
  • sönük yıldızlar (11,5 yıldız parlaklığına kadar);
  • güneş lekeleri (açıklık filtresi ile);
  • Venüs’ün evreleri;
  • Ay kraterleri (8 km çapında);
  • en yakın olduğu sırada Mars’ın kutuplarındaki buz tabakaları ve Maria;
  • ideal koşullar altında Jüpiter üzerindeki atmosferik şeritler ve Büyük Kırmızı Leke (GRS), Jüpiter’in dört ayı;
  • Satürn’ün halkaları, ideal koşullar altında Cassini ayrımı, gezegensel disk üzerindeki pembe atmosferik şerit;
  • Uranüs ve Neptün, yıldız olarak;
  • büyük küresel yıldız sistemleri, örn. M13 ve açık yıldız kümeleri;
  • neredeyse tüm Messier objeleri (detaylı oalrak değil).

80—90 mm refraktörler, 100—120 mm reflektörler, 90—125 mm katadiyoptrik teleskoplar:

  • açısal ayrımı 1,5” üzerinde olan çift yıldız sistemleri, sönük yıldızlar (12 yıldız parlaklığına kadar);
  • güneş lekelerinin yapısı, kısa ömürlü leke oluşumu ve güneş patlamaları (açıklık filtresi ile);
  • Merkür’ün evreleri;
  • Ay kraterleri (5 km çapında);
  • en yakın olduğu sırada Mars’ın kutuplarındaki buz tabakaları ve Maria;
  • Jüpiter üzerindeki atmosferik şeritlerin ve GRS’nin (büyük kırmızı leke), ayların gezegensel disk üzerine düşen gölgelerinin daha net görünümü;
  • Satürn’ün halkalarındaki Cassini Ayrımı ve 4—5 ay;
  • ayrıntısız olarak küçük diskler şeklinde Uranüs ve Neptün;
  • onlarca küresel yıldız kümesi, parlak yıldız kümesi kenarlarda kozmik toza dönüşür;
  • onlarca gezegen ve dağınık nebula ve tüm Messier objeleri;
  • NGC kataloğundan en parlak objeler;
  • en parlak ve büyük objelerde bazı ayrıntılar ayrışır;
  • çoğu galaksinin gözlemi sırasında ayrıntılar ayrışmaz.

100—130 mm refraktörler, 130—150 mm reflektörler, ve katadiyoptrik teleskoplar:

  • açısal ayrımı 1” üzerinde olan çift yıldız sistemleri, sönük yıldızlar (13 yıldız parlaklığına kadar);
  • Ay’daki dağlık bölgelerin ve kraterlerin detayları (3—4 km çapında);
  • bir mavi filtre ile Venüs atmosferindeki lekeler görülebilir;
  • en yakın olduğu sırada Mars yüzeyindeki sayısız ayrıntı;
  • Jüpiter’in atmosferik şeritlerindeki özellikler;
  • Satürn’ün atmosferik şeritleri;
  • bol miktarda sönük asteroit ve kuyruklu yıldız;
  • yüzlerce yıldız kümesi, nebula ve galaksi;
  • parlak galaksilerin (M33, M51) spiral özellikleri;
  • NGC kataloğundan çok sayıda obje (çoğu objenin özellikleri gözlemlenebilir).

150—180 mm refraktörler, 175—200 mm reflektörler, ve katadiyoptrik teleskoplar:

  • açısal ayrımı 1” altında olan çift yıldız sistemleri, sönük yıldızlar (14 yıldız parlaklığına kadar);
  • Ay özellikleri (2 km çapında);
  • Mars’taki bulutlar ve toz fırtınaları;
  • Satürn’ün 6—7 ayı, Titan’ın gezegensel diski gözlemlenebilir;
  • en yüksek seviye görünürlükte, Satürn’ün B halkasındaki lekeler;
  • küçük diskler halinde Galileo uyduları;
  • bunun gibi açıklıklarda, çözünürlük uygulamalı güçten daha çok gözlem koşullarına bağlıdır;
  • bazı küresel yıldız kümeleri tek yıldızlara ayrışır;
  • minimal ışık kirliliğinde, çok sayıda galaksinin ve nebulanın çoğu özelliği gözlemlenebilir.

200 mm refraktörler, 250 mm reflektörler ve katadiyoptrik teleskoplar (ve daha fazlası):

  • açısal ayrımı 0,5” olan çift yıldız sistemleri (ideal koşullar altında), sönük yıldızlar (15 yıldız parlaklığına kadar);
  • Ay özellikleri (1,5 km çaptan az);
  • küçük bulutlar ve Mars yüzeyindeki özellikler, bazen Phobos ve Deimos da gözlemlenebilir;
  • Jüpiter atmosferindeki çok sayıdaki özellik;
  • Satürn’ün halkalarındaki Encke Boşluğu, Titan’ın gezegensel diski;
  • Triton, Neptün’ün ayı;
  • sönük yıldız olarak Pluto;
  • gözlem koşulları üretilen görüntünün kalitesi üzerinde oldukça etkilidir;
  • binlerce galaksi, yıldız kümesi ve nebula;
  • neredeyse tüm NGC objeleri, parlak nebulalardaki sönük renkler gözlemlenebilir;
  • çoğu NGC objesinin ince ayrıntıları.



Teleskop
Ay, gezegenler ve uyduları
Yıldızlar
Nebulalar, galaksiler ve yıldız kümeleri
60—70 mm refraktör, 25—125x büyütme
Güneş lekeleri (uygun bir güneş filtresiyle), Venüs’ün evreleri, Ay kraterleri (7—10 km çapında), Jüpiter’in atmosferik şeritleri ve dört uydusu, iyi koşullar altında Satürn’ün halkaları ve Cassini Ayrımı, sönük yeşil yıldızlar olarak Uranüs ve Neptün
Açısal ayrımı 2” olan çift yıldız sistemleri, 11,5 yıldız parlaklığına kadar sönük yıldızlar
Büyük küresel yıldız kümeleri, parlak nebulalar. İdeal koşullar altında tüm Messier objeleri gözlemlenebilir
80—90 mm refraktör, 100—115 mm reflektör, 15—250x büyütme
Güneş lekelerinin yapısı, Merkür’ün evreleri, Ay kanyonları ve kraterleri (5,5 km çapında), en yakın olduğu sırada Mars’ın kutuplarındaki buz tabakaları ve ayrıca dağlık bölgeleri, Jüpiter’in daha fazla atmosferik şeridi, uydularının gezegensel disk üzerindeki gölgeleri, Satürn’ün halkalarındaki Cassini Ayrımı ve beş uydusu, küçük diskler olarak Uranüs ve Neptün
Açısal ayrımı 1,5” olan çift yıldız sistemleri, 12 yıldız parlaklığına kadar sönük yıldızlar
Onlarca küresel yıldız kümesi, dağınık ve gezegensel nebulalar, galaksiler. İyi koşullar altında tüm Messier objeleri,en parlak NGC objeleri, parlak nebulaların özellikleri, galaksiler, fakat renksiz gri noktalar olarak görülürler
100—125 mm refraktör, 150 mm reflektör, 30—300x büyütme
Birçok Ay özelliği, kanyonlar, kraterler (3 km çapında), Mars üzerindeki dağlık bölge özellikleri, Jüpiter’in atmosferik şeritlerinin detayları, Satürn’ün atmosferik şeritleri, birçok sönük kuyruklu yıldız ve asteroit
Açısal ayrımı 1” olan çift yıldız sistemleri (iyi koşullar altında), 13 yıldız parlaklığına kadar sönük yıldızlar
Yüzlerce yıldız kümesi, nebula ve galaksi (bazı galaksilerde spiral özellikler gözlemlenebilir), iyi koşullar altında çoğu NGC/IC objesi. Nebulaların ve yıldız kümelerinin yapısı
150—175 mm refraktör, 200 mm reflektör, 175—225 mm katadiyoptrik teleskop, 50—400x büyütme
Ay özellikleri (1,8 km çaptan az), Mars’taki bulutlar ve toz fırtınaları, Satürn’ün 6—7 uydusu, yüksek büyütme oranlarında Jüpiter’in en parlak 4 uydusu (küçük diskler halinde görülür), çok sayıda sönük asteroit (küçük yıldızlar olarak görülür)
Açısal ayrımı 1” altında olan çift yıldız sistemleri (iyi koşullar altında), 14 yıldız parlaklığına kadar sönük yıldızlar
Çoğu küresel yıldız kümesi tek yıldızlar olarak ayrışır, nebulaların ve çoğu galaksinin yapısı
250 mm (ve üstü) reflektör ve katadiyoptrik teleskop
Çoğu zaman, atmosferik koşullar, daha küçük açıklığa sahip olanlara kıyasla, bu tür teleskoplarla uzaya daha derin şekilde bakmanızı engeller. Ancak ideal koşullar altında ve minimal ışık kirliliğinde, Ay özelliklerini (1,5 km’den daha küçük çapta), Mars yüzeyindeki küçük oluşumlar ve bazen uydularını, Phobos ve Deimos, Jüpiter’in atmosferik şeritlerindeki ince detayları, Satürn’ün halkalarındaki Encke Boşluğu, Neptün ve uydusu, Triton, Pluto sönük bir yıldız olarak gözlemlenebilir
Açısal ayrımı 0,5” olan çift yıldız sistemleri (iyi koşullar altında), 14,5 yıldız parlaklığına kadar sönük yıldızlar
Binlerce küresel ve açık yıldız kümesi, çoğu NGC/IC objesi, galaksilerin ve nebulaların detaylı olarak yapısı, bazı objelerdeki solgun renkler gözlemlenebilir